martes, 13 de enero de 2015

DILI, LA CAPITAL DE TIMOR LESTE.

Dili me sorprendió nada mas llegar en cuanto me subí al primer "microlet" o lo que viene a ser lo mismo, furgonetas de trasporte público(privadas) en la que sonaba a todo trapo canciones revolucionaras en portugués a favor de la independencia de Timor Leste. Este gesto quizás ya insignificante para muchos de los que se suben en esos microlet, me hizo recapacitar ante la idea de que me cruzaría en sus calles a muchos de esos hombres y mujeres que lucharon con tanto fervor por la independencia de este país contra el miserable imperialismo indonesio de años atrás. Esa música sería por tanto mi banda sonora en los siguientes días.
En Dili nos alojamos en el East Timor Backpakers, regentado por Rita, una mujer tremendamente amigable y en el cual nos sentimos como en casa. Conocimos a varios huéspedes, como a Michael o Aitor con los cuales descubrimos los entresijos de esta apasionante y peculiar ciudad llena de vida por los cuatro costados, que ofrece al transeúnte mercados, paseos por el borde del mar, parques en los que descansar, playas, museos y la opción de perderse entre los barrios mas humildes para darte de bruces con peleas de gallos o simplemente para encontrar la conversación de los lugareños.
Por el momento lo que mas me ha gustado fue la visita al Museo de la Resistencia Timorense, donde uno puede adentrarse en la historia de la guerra por la independencia de este pueblo acostumbrado a colonialismos e imperialismo desde tiempos inmemorables, pero que mostraron una dignidad y una lucha incansable, hasta su hoy joven libertad.
Dili por tanto es todo eso que un país tan nuevo como este puede ofrecer, un amasijo de vida dispuesta a encontrarse consigo misma y con el Mundo.






























Dili, the capital of Timor Leste quite small and has this real smalltown character. There are two paralell main streets and some other, smaller inbetween. The center can be easily visited by walking, but taking the mikrolet- small private vans that make the public transport, is an experience itself. The city is beautifully placed at the beach and has a wonderfull sea passage with palm trees, sand and some colourful, tiny fisherman boats. It still is visible everywhere, that the country was strucked by the wars and is still under developement. There are some modern buildings, but most of the architecture is rather old and falling apart. The village-like character makes the city more accesible, people are glad to see tourists, although there are many international NGO workers from all over the world. 
We made so many new friends, like Michael or Ator while our first stay in Dili. We also met some local people who are more than glad to show around and tell a bit about the countries history. There is not so much sighteeing-wise, but the Resistance museum was really interesting. We walked around the city a lot, visited local markets with fish and fruit, watched people take their morning coffee at the small stands in the fisherman "harbour" even the long 8km to Cristo rey, passing by the beaches.

Dili, stolica Timoru Wschodniego to raczej małe miasto o wyjątkowo małomiasteczkowym charakterze. Dwie główne ulice poprzecinane są kilkoma mniejszymi. Centrum z łatwością można zwiedzić pieszo, chociaż przejażdżka mikroletem, czyli prywatnym busem służącym transportowi publicznemu to przygoda sama w sobie. Gubiąc się w uliczkach miasta spotkać można taplające się w błocie kanałów świnie, koguty na łańcuchach oraz kozy. Miasto rozciąga się wzdłuż plaży. Nadmorska promenada otoczona jest palmami, plaża choć zazwyczaj nadgryziona przez przypływ, daje wystarczająco dużo przestrzeni do spacerów i kąpieli a z zielenią przyplażowej trawy pięknie kontrastują małe, kolorowe rybackie łódki. Bardzo widoczne są powojenne zniszczenia. Mimo, że sporo tu nowych budynków, przeważają te stare, nieco sypiące się... Timor to kraj rozwijający się i jeszcze sporo jest tu do zrobienia ale nie można jego stolicy odebrać uroku. Bardzo przyjaźni są mieszkańcy Dili, bardzo skorzy do pogawędek z turystami, których jest tu naprawdę niewielu (nie licząc dużej liczby mieszkających tu pracowników międzynarodowych organizacji). 
Podczas naszego pierwszego pobytu w Dili poznaliśmy tu wiele wspaniałych osób- zarówno w hostelu, gdzie się zatrzymaliśmy, jak i na ulicy- tubylców, którzy tak chętnie nas zagadywali i zapraszali do siebie...
Bardzo ciekawe okazało się dla nas muzeum walki o wolność, oraz rozmowy z timorczykami o tym co przeżyli podczas okupacji indonezyjskiej oraz walki o niepodległość.
Naszym ulubionym zajęciem było jednak spacerowanie po mieście, ot tak, bez celu... odwiedzanie lokalnych targowisk, poranna kawa w porcie rybackim (czyt. na murku przy plaży) czy długie piesze wyprawy na plaże poza centrum, w tym 8km do Cristo Rey.

viernes, 9 de enero de 2015

FELIZ NATAL- NAVIDAD 2014 EN DILI.

Esta es quizás hasta la fecha la Navidad mas peculiar que he pasado en mi vida. Primero por el destino, Timor Leste, y segundo por el clima de esta época aquí.
Timor Leste es mayoritariamente un país católico, debido a su herencia portuguesa, por lo tanto no cambian mucho las tradiciones respecto a España. Aquí lo peculiar es que hace 35 grados y cuando paseas encuentras belenes de navidad montados en muchos rincones de la ciudad, montados con esmero por ciudadanos que invierten su tiempo y felicidad en crear esos belenes en los que pasaran tiempo con sus vecinos escuchando música o simplemente divisando la vida pasar.
Ademas es muy gracioso ver los árboles de navidad improvisados en un ambiente para nada propicio a su estética, así como ver la ingente cantidad de luces y montajes navideños que adornan cada rincón de la ciudad y las casas.
Digamos que es chocante escuchar villancicos mientras paseas en chanclas con una calor sofocante y topas de bruces con algún joven o no tan joven aviado con un sombrero de "Papa Noel", pero es justo decir que para alguien como yo, que ni siquiera es capaz de entender el sentido religioso de la navidad, disfrutar de estos momentos tan importantes para algunos timorenses me hicieron sentir feliz.
En Nochebuena no teníamos ningún plan, pensábamos que sería una noche rutinaria de sensaciones vacías al echar de menos a nuestros familiares y amigos, a los que imaginábamos a miles de kilómetros y con horas de desfase celebrando el típico banquete o echando unas cervezas brindando por los reencuentros. 
Pues bien, ese espíritu de la Navidad, del que había oído hablar alguna vez, hizo acto de presencia cuando Rita nos invitó a cenar junto a su familia y el resto de los huéspedes del Backpakers. Total, que allí de repente nos topábamos con un banquete y un grupo de gente con el compartir la velada. Pollos ahumados, tofu, diversas comidas locales y sangría a la portuguesa fueron el menú principal de una noche que sin duda fue asaz peculiar para nosotros , a la par que divertida y distinta. OBRIGADO RITA!
La Navidad asomó pronto por la ventana , con un día soleado y festivo, donde mucha gente llenaba camiones, furgonetas y carros en dirección a la playa. Así que emprendimos el mismo rumbo, caminamos 8 kilómetros para llegar al destino multitudinario de la gente que buscaba divertirse en las mejores y mas cercanas playas de Dili. Fue divertídisimo ver la gente llegando a la playa, a los niños revoloteando por el agua, algún que otro gorrito del famoso barbudo camuflado entre bañadores y flotadores, a las familias preparando los pic-nics y al Sol afilando su puntería hacía aquella playa , especial para todos los allí reunidos y especial para nosotros por haber sido invitados a aquel evento por la magia del viaje.
¡ Felices Fiestas ! Feliz Natal e Boas Festas !.




























Christmas is East Timor. We have spent it in a hostel, alongside other travellers and the sweet owner of East Timor Backpacker- Rita. We had a huge feast with loads of local food, veggies, salads, desserts and portugese wine.
It's strange to see Santa Claus and christmas trees around you, when it's super hot outside and you are rather in the total holiday mode... On the Christmas day we wnet to the beach in Dili. But first a long-8km walk at the seaside just to the statue of Rey Cristo. Most of the people had the same idea- the beaches were full of people and crowded trucks passed by all the time to bring everyone to the beach. The day was sunny and hot- perfect for a dip in the not-so-cold- water and a barbacue in the shadow:)

Święta w Timorze Wschodnim były naprawdę egzotycznie. Wigilię spędziliśmy w hostelu wraz z innymi podróżnikami oraz pracownikami. Wspólnie zjedliśmy kolację opychając się lokalnymi przysmakami. 
Pierwszy dzień świąt przywitał nas słońcem, postanowiliśmy więc ruszyć na plażę- na podobny pomysł wpadła większość mieszkańcó Dili. My dotarliśmy aż do pomnika Chrystusa króla, oddalonego jakieś 8km od centrum pieszo, po drodze mijały nas dziesiątki ciężarówek wypełnionych plażowiczami. Na szczęście plaż jest tu wiele, a wszyscy byli w naprawdę świątecznych nastrojach. Plażę pełne były pikników oraz grilli a ocean bawiących się dzieci.... tylko choinki i święci mikołajowie jakoś niezbyt pasowali do tego letniego klimatu!

BEM-VINDO A TIMOR LESTE !!!

Era 22 de Diciembre ademas de nuestro último día de visado en Indonesia, por lo que el plan estaba claro, debíamos abandonar el país.
Nos levantamos temprano con la idea de hacer autostop hacía la frontera. Muy pronto dimos con la solución mientras desayunábamos en un puesto de comida local, un policía se ofreció a llevarnos hasta un punto donde podríamos coger unas furgonetas o seguir haciendo autostop, así que el día empezaba con risas y soluciones. Ya en aquel sitio, un amable timorense se ofreció a llevarnos hasta la frontera pues el debía ir allí a recoger a gente....y de esta forma tan generosa abandonábamos Indonesia.
La frontera entre Indonesia y Timor Leste es de las mas bonitas que he visto hasta el momento, una pequeña caminata a orillas de la playa separa estos dos países, entre los poblados de Motoain(Indonesia) y Batugade(Timor Leste).
Tras recoger nuestros pasaportes con el visado de Timor Leste y recibir el primer Bem-Vindo, salimos afuera de las oficinas de la frontera en busca de nuevas y apasionantes aventuras, aquí todo estaba escrito en portugués y se usaban dolares americanos, el choque de precios era brutal, pero la sonrisa de la gente y su amabilidad seguía siendo la misma....
Nos pusimos hacer autostop para intentar llegar a la capital, situada a unas 3 horas de carretera y pronto, tras coger una pequeña furgoneta y después subirnos a la parte trasera de una camioneta llena de trastos ,emprendíamos nuevas aventuras, donde nos esperaban nuevos paisajes y seguramente nuevas relaciones humanas......BEM-VINDO A TIMOR LESTE!!!

















We crossed the border between Indonesia and Timor Leste in Batugade on the last day of the validity of our visa. The border is probably the most picturesque border in the world, placed just at the beach and surrounded by green montains! Timor Leste welcomed us with the big smiles of people living in the little border village. We did some hitchhiking, mostly on the back of a truck, sharing the sitting space on bags and rice with other passengers heading to Dili. It was absolutely stunning! The landscapes on the way took our breaths away!Unfortunately travelling on a truck on the bumpy timorese roads means you need to concentrate on not falling off the truck rather than taking pics... so you need to believe us- beaches on one side and green and rocky mountains on the other made this trip a lovely experience!

Granicę między Indonezja a Timorem Wschodnim w Batugade przekroczyliśmy ostatniego dnia ważności naszej indonezyjskiej wizy... Granica położona jest w przepięknym miejscu- przy plaży, otoczona górami. Timor Wschodni przywitał nas wesołymi uśmiechami mieszkańców przygranicznej wioski. Do stolicy kraju- Dili dotarliśmy autostopem, większość trasy pokonując na tyle ciężarówki, siedząc na bagażach i workach ryżu. Podróż była niesamowita- kilka godzi nieprzerwanie pięknych widoków. Góry z jednej strony, morze z drugiej, tylko zdjęć nie dało się robić, bo dziurawe drogi sprawiały, że cała ciężarówka podskakiwała, więc o jeździe bez trzymanki mozna było zapomnieć.